Pico Bello is het sprankelend nieuwe trio van trompettist Eric Vloeimans, gitarist Mark Tuinstra en percussionist Udo Demandt. Voor festival Orange Jazz Days in Utrechts TivoliVredenburg kreeg trompettist en componist Eric Vloeimans de opdracht een nieuwe compositie te schrijven: een suite die zijn persoonlijke signatuur volledig tot uitdrukking brengt. Met zijn kenmerkend lyrische toon, subtiele melancholie en grenzeloze muzikaliteit creëerde hij een werk waarin jazz, klassiek, world en improvisatie naadloos samenvloeien. Resultaat? Een rijke, meeslepende suite die zowel intiem als uitbundig is. Verwacht een muzikale reis vol verrassing, vrolijkheid en virtuositeit, uitgevoerd door drie topmusici.

Tijdens het componeren voerde Orange Jazz hem naar de inspirerende kleur oranje – een tint die zich telkens opnieuw laat heruitvinden. Van warm amber en robuust pompoen tot stralend cadmium en fel neon: elk van deze schakeringen etaleert een facet van zijn creatieve zoektocht. Deze nuances weerspiegelen de veelzijdigheid die in zijn muziek doorklinkt. In dit werk staat zijn unieke visie centraal: een muzikale reis waarin kleur, emotie en verbeelding elkaar versterken. Orange Jazz is een avontuur waarin verleden, heden en toekomst elkaar ontmoeten en waarin oranje schittert als muzikale metafoor.

Met Erics’ kenmerkende fluwelen trompetklank als leidraad, verweeft Pico Bello Afrikaanse ritmes, Carraïbische grooves en melodische improvisaties tot kleurrijk palet. De muziek is speels en gelaagd, met ruimte voor zowel ingetogen schoonheid als uitbundige energie. Orange Jazz is een ode aan de schoonheid van het onverwachte – muziek die je laat dansen én wegdromen.

Eric Vloeimans (1963) behoort tot de top van de internationale cross-over muziek. Als trompettist is hij begiftigd met een schitterende toon die met de jaren veelzijdiger wordt (de Volkskrant). Muziekduiders duwen hem algauw in ‘het’ jazzhokje, maar op zijn creatieve geest staat geen maat. Trouw aan zichzelf ontroert zijn energie, eigenzinnige invoelendheid en muzikale schilderingen. Gretig laat hij zijn paden van jazz en improvisatie doorkruisen door pop, klassiek en wereldmuziek. Om ze met open mind te toucheren, warmhartig te omarmen en te integreren in zijn onbegrensde repertoire. Met Pico Bello klinkt dat als een fusion tussen geïmproviseerde jazz, klassiek en op Afrikaanse ritmes en Carraïbisch geïnspireerde grooves die als World ofwel Global Music een eigen leven gaan leiden in de fantasie van de luisteraar.

Eric toert al jaren de wereld over met de beste musici van klassiek tot jazz, van singer-songwriters tot pop/rock. Hij is een improviserend trompettist en componist voor wie het stempel ‘jazz’ te beklemmend is. Zijn werk wordt gekenmerkt door een melodische en lyrische kracht en een karakteristiek, individueel geluid dat in de meer ingetogen stukken fluwelig of fluisterend overkomt. Zijn motto: Ik maak muziek voor miljoenen, maar die heb ik nog niet allemaal bereikt. Hij geeft daarbij echter nooit toe aan de smaak van het grote publiek en blijft altijd zichzelf. Zijn vastberaden eigenzinnigheid resulteert in fraaie muziekprojecten en prestigieuze muziek- en compositieprijzen.

Eric studeert aan het Rotterdams Conservatorium – aanvankelijk klassiek trompet, later op de jazzopleiding. In USA volgt hij lessen bij Donald Byrd en maakt hij deel uit van de bigbands van Frank Foster en Mercer Ellington. Begin jaren ’90 wordt hij gerekend tot een generatie jonge musici die bebop combineert met invloeden uit de rock en de typisch Nederlandse vrije improvisatie, maar algauw ontwikkelt hij zijn eigen onmiskenbare geluid en stijl. Hij leidt vanaf het begin zijn eigen kwartet en maakt hiermee zijn plaatdebuut in 1991 (No Realistics). In 2006 volgt kamerjazztrio Fugimundi -met pianist Harmen Fraanje en gitarist Anton Goudsmit- het kwartet op. In de loop der jaren is hij eenmalige partnerschappen aangegaan met gelijkgestemde muzikanten in binnen- en buitenland. Zijn uitgebreide muzikale cv lijkt wel een internationale Who’s Who van de eigentijdse jazz, met grootheden als gitarist Nguyên Lê, basgitarist Jimmy Haslip, drummer Peter Erskine, pianist Jarmo Savolainen..

Album Bitches and Fairy Tales –met pianist John Taylor, bassist Marc Johnson en drummer Joey Baron- bezorgt hem in 1998 zijn eerste Edison. In 2001 wordt Eric de Boy Edgar Prijs toegekend, in 2002 de Bird Award van het North Sea Jazz Festival. Ook de cd’s VoizNoiz 3 -met Michel Banabila, 2003-, Summersault -met Fugimundi, 2006- en Gatecrashin’ -met Gatecrash, 2007- winnen een Edison. Met Gatecrash –met Jeroen van Vliet op keyboards, Gulli Gudmundsson op basgitaar en Jasper van Hulten op drums- is hij vanaf 2007  actief . In deze elektrische formatie klinken funk- en rockelementen door.  Het wordt ook wel zijn persoonlijke versie van electric Miles genoemd. Daarnaast blijft hij nevenprojecten ontplooien, zoals met dj Armin van Buuren en trio Oliver’s Cinema, waarmee hij soundtracks voor imaginaire films maakt. Hij treedt ook regelmatig in duoverband op met de Duitse pianist Florian Weber, met wie hij in 2011 de cd Live at the Concertgebouw uitbrengt.

Vanuit zijn brede belangstelling heeft hij samengewerkt met artiesten uit andere muzikale werelden. Op popgebied zijn dat onder anderen Fay Lovsky, Doe Maar, Spinvis, Jan Akkerman en trompettist Kyteman (Colin Benders). Kytecrash –combi van diens hiphop-band en Gatecrash– leidde in 2011 tot succesvolle optredens en een gelijknamige cd. In de wereldmuzieksector is de trompettist betrokken bij samenwerkingen met flamenco-gitarist Eric Vaarzon Morel, Latin-pianist Ramón Valle en het door fado geïnspireerde project Pessoa van zanger/gitarist Fernando Lameirinhas. Hij  heeft als solist opgetreden met klassieke ensembles als het Matangi Quartet, het Calefax Rietkwintet, het Metropole Orkest, het Gelders Orkest, het Limburgs Symfonie Orkest, de Holland Baroque, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Residentie Orkest en het Koninklijke Concertgebouw Orkest.

In 2011 ontvangt Eric de Gouden Notenkraker en gaat zijn eerste trompetconcert –Evensong, georkestreerd door Martin Fondse- in première met het Limburgs Symfonie Orkest. Het werd later op cd gezet met het Nederlands Symfonie Orkest. Hij is artistiek leider van het Nederlands Jeugd Jazz Orkest in 2013. In 2014 speelde hij het Koningsconcert voor Koning Willem Alexander en Koningin Maxima, is hij hoofdartiest van de Nationale Taptoe en speelt hij met Oliver’s Cinema 15 concerten in USA. In  2015/2016 trekt de trompettist langs Europese podia met harpist Remy van Kesteren. In november 2015 publiceert hij zijn meespeelboek Horn of Plenty (V-Flow edition); het tweede deel volgt in november 2019. Tussendoor ontvangt hij in 2016 de Prins Bernhard Cultuur Fonds Noord-Brabant Muziekprijs.

Ook in 2016, in oktober, geeft ‘drielandentrio’ -trompettist Eric Vloeimans (NL), accordeonist Tuur Florizoone (België) en cellist Jörg Brinkmann (Duitsland)- een eerste GUO-concert met verfrissend filmisch programma Oliver’s Cinema, een anagram van Eric Vloeimans. Hokjes ontstijgend zweven ze boven elk definieerbaar genre. Gedrieën rekken en trekken ze aan jazz, klassiek en pop, spinnen improvisaties uit, fluisterspelen spannend lyrisch en mystiek, exploderen uitzinnig en nemen onderweg etnisch gewortelde afslagen naar de breedst denkbare range van wereldmuziek. In 2016, 2017 en 2018 is hij docent bij de befaamde zomerschool van Dartington, Engeland. In april 2018 volgt een tweede GUO-concert, maar dan met de beide Erics: Vloeimans en Vaarzon Morel (flamencogitaar). In datzelfde jaar toert hij met de Syrische klarinettist Kinan Azmeh, waarbij ze hun album Levanter presenteren. En later dat jaar is de Argentijnse pianist Juan Pablo Dobal zijn concertpartner in NL. Hun cd Viento Zonda ontvangt laaiende recensies.

Najaar 2019 toert Eric wederom met Oliver’s Cinema en lente 2020 maakt hij een nieuw podiumrondje met Gatecrash. Daarbuiten zijn er optredens met het Zeeuws Orkest, met harmonie- en fanfareorkesten en met  funky bigband Licks & Brains. Sinds recent toert hij met de New-Yorkse accordeonist Will Holshouser en dus met Trio Pico Bello, soms uitgebreid tot kwintet.

In de loop der jaren is Eric Vloeimans als vanzelf een Bekende Nederlander geworden. Hij was en is regelmatig te zien in meerdere cultuur-, amusements- en praattafel-programma’s, VPRO’s Vrije Geluiden, De Wereld Draait Door waar hij als solist spontaan improviseert op voorbijschuivend beeldmateriaal.Van concertgebouw tot rockwalhalla, in Europa, USA, Indonesië, China, Midden-Oosten, Zuid-Afrika en Japan: zijn reisimpressies beïnvloeden zijn muziek doorlopend. Op elk podium voelt hij zich uitgedaagd om zichzelf opnieuw uit te vinden. Hij speelt van hart naar hart, slaat bruggen tussen genres en culturen, sprokkelt Edisons en meer in klassiek, jazz, pop, wereld- en filmmuziek.  Evengoed  coacht hij bigbands, blaaskapellen en harmonie- en fanfareorkesten en is hij actief als dirigent, arrangeur en componist. En nu, ten derde male, terug bij GUO, zij het op een andere locatie en opnieuw in een gans ander trio: Pico Bello. Het belooft een akoestische GUO-zondag-matinée te worden in het sfeervolle, monumentale, ook akoestisch Goddelijke Lodewijkskerkje. Waar artiesten en concertbezoekers nog op elkaars schoot kruipen. Voor wie nog kan én wil luister-genieten.

Make Love!

Not War!

Enjoy Live Music!

Peace,

GUO-concerten Groeten Uit Oisterwijk