GUO-CONCERT

Flairck

(Mexico/Kazachstan/België/NL)

DATUM

Zondagmiddag
11 oktober 2020

Locatie

GUO-concerten Groeten Uit Oisterwijk (in Fletcher Hotel-Restaurant Boschoord).

}

Tijdstip

Concert 1

kassa open 13.00u
zaal open 13.20u
aanvang 13.30u

Concert 2

kassa open 15.30u
zaal open 15.50u
aanvang 16.00u

Prijzen

€ 20 ,-

COVID-19

Om onze GUO-concertserie 2020/2021 zowel ‘corona-proof’ als financieel haalbaar te maken, geven onze artiesten twee concerten op één middag. Elk concert duurt 75 tot 90 minuten en heeft geen pauze. U kunt voor en/of  na een concert uw drankje bestellen aan de bar. Maaltijden (lunches en diners) en hotelovernachtingen (met ontbijt) uitsluitend na reservering rechtstreeks bij Boschoord. Gelieve uw concerttickets te reserveren bij ons (GUO) en niet aan onze zaalkassa te kopen. Kies bij uw reservering voor concert 1 (aanvang 13.30u) of concert 2 (aanvang 16.00u). Vanwege het social distance beleid kunnen we per concert maar een beperkt aantal bezoekers toelaten. Bezoekers uit eenzelfde gezin zitten naast elkaar, overige bezoekers zitten op anderhalve meter afstand van elkaar. Reserveer tijdig, want (corona-proof) VOL = (corona-proof) VOL! Tussen beide concerten ontsmetten en luchten wij de zaal. Wij vragen u in het belang van ieders  veiligheid en gezondheid om aanwijzingen van onze vrijwilligers op te volgen en rekenen op uw begrip en medewerking. Samen bestrijden we corona én blijven we genieten van onze GUO-concerten!

Flairck

Vijfenveertig lentes jong telt Flairck en na een sabbatical is het legendarische gezelschap back alive & kickin’. Toe ook aan een vitale toer door het jubelende land om haar gloednieuwe (vijfentwintigste) CD  ‘Back Alive’ te presenteren. Met concerten waarin ze kersverse composities van de CD afwisselt met successen die de tand des tijds glansrijk doorstonden. Zoals daar zijn: ‘De Stoomwals’, ‘Houten Bruiloft’, ‘Voorspel In Sofia’ en, als uitsmijter, haar ultieme masterpiece ‘Variaties Op Een Dame‘. Flairck 2.0 dus. Een blik terug op vijfenveertig bewogen Flairck-jaren:

Bij haar ontwaken medio jaren zeventig ontketende Flairck een ware muziekhype onder jong en oud. Vier Nederlandse studenten met een akoestisch, instrumentaal repertoire zonder vocalen dat vooral heel veel een klein beetje maar dan uiteindelijk dat alles toch net niet was: modern klassiek, Celtic Irish folk,  wereldmuziek, free jazz, …… Dat unheimisch onbestendige genre was slikken in het kwadraat voor Nederland Hokjesland met haar muziektradities waar tot dan alles vroeg om duiding, definiëring, afbakening, labels en etiketten. Met nederbeat bands als Ekseption, Focus en (van over de grens) Emerson, Lake & Palmer doorbrak Flairck die Hollandse verzuilingsdrang. Om een vlag te vinden die in één woord de lading dekte, speelde de vakpers leentje buur bij het Engels: onbegrensde cross-over, dat was wat het was.  

Nog zo’n kenmerk dat wonderwel uitwerkte als bindmiddel in plaats van splijtzwam tussen steilen en rekkelijken: na een verbluffend optreden in roemrucht Avro-tv-programma ‘Voor De Vuist Weg’ van Willem O’Duys sprongen de goudvissen welhaast flabbergasted uit hun eng bemeten kom en vergaapte jong tot oud zich aan de wijze waarop het frisse Flairck haar virtuoze, inventieve, authentieke composities verknoopte met gedurfde, theatrale vondsten tot op het randje van heersende mores en burgerfatsoen. Wat op menig netvlies gebrand bleef: een fluitist die het waagde om de sensuele mond van een frêle violiste te misbruiken als zijn ‘ammezuur’ (embouchure). De vonk sloeg over van Nederland op onze buren en drong als lopend vuurtje door tot in Azië en Latijns Amerika waar Flairck tot op vandaag een imposante fanschare geniet.

Van de bezetting van het eerste uur is inmiddels niemand meer binnenboord. Die besloeg de broers Erik en Hans Visser (gitaar en basgitaar), Peter Weekers (fluiten) en Judy Schomper (viool). Wisselingen volgden elkaar rap op, hoewel violiste Sylvia Houtzager een gereputeerde staat van dienst uitbouwde en sterkhouders Erik Visser en Peter Weekers de tand des tijds lang doorstonden. Tot een paar jaar terug beide grondleggers droef te moede wegens fysiek ongemak noodgedwongen de handdoek in de ring wierpen. Spelen in Flairck is als topsport bedrijven en na dik 40 jaar het uiterste van hun kunnen en krachten te hebben gevergd protesteerde bij beide het lichaam ten teken dat de pijp op weg was leeg te raken.

Daarop zagen de ontredderd achterblijvende Mexicaanse gitarist Pablo Ortiz en de vanuit populaire Brabantse feestband Pater Moeskroen overgestoken fluitist Jeroen Goossens zich voor de uitdaging gesteld om voor twee schier onvervangbare klasbakken die Flairck belichaamden, ja zelfs ademden, vervanging in te passen. Na het nodige ge-probeer, ge-experimenteer,  ge-freewheel, ge-trial and error, geval en opstaan zagen aartsvaders Visser en Weekers dat het goed was en gaven ze hun zegen aan de bezetting anno nu: Pablo Ortiz (gitaar) en Jeroen Goossens (diverse fluiten, waaronder metalen en houten traverso en panfluit) vonden versterking in Joris Vanvinckenroye (contrabas), Anouk Sanczuk en Zhazira Ukeyeva (viool). Haar muzikaal onbegrensde reputatie onderstrepend, groeide Flairck in 45 jaar uit van exclusief Nederlands exportproduct tot internationale melting pot met behalve uit Nederland inbreng uit Mexico, Kazachstan en tweemaal België.          

Maar het begon in de eerste helft van de jaren zeventig waarin vage contouren zich aftekenden van wat zou uitkristalliseren tot Flairck toen student Bouwkunde aan TU Delft Erik Visser de Haagse fluitist Peter Weekers tegen het lijf liep. Na twee jaar voorbereiding waarin het duo (bas-)gitarist Hans Visser en violiste Judy Schomper toevoegde, trad het kwartet in 1978 naar buiten als Flairck. Het succes kwam snel en onverwacht. Na enkele concerten in het Haagse Appeltheater stroomden de aanbiedingen als vanzelf binnen en verdrongen platenbazen zich om alsjeblieft een LP met deze nieuwe supersterren te mogen maken. Debuut-LP ‘Variaties Op Een Dame’ (Polygram, 1978) bereikte de status van dubbel platina en werd bekroond met een Edison.

Flairck ging professioneel voort, zij het zonder Judy Schomper die er na ampel beraad toch maar liever niet haar studie aan wou geven. Met Sylvia Houtzager als haar vervangster vanaf begin december 1978 bracht Flairck ‘Gevecht met de Engel’ (1980) uit. Ook die was goed voor platina en een Edison en de groep trok inmiddels volle theaterzalen in tal van landen. Eind 1980 volgde dubbel-LP ‘Live in Amsterdam’.

Flairck was de eerste ‘popgroep’ die de Nederlandse theaterwereld introk. In haar muziek liet ze zich in de loop der jaren inspireren door de middeleeuwse, 17de eeuwse of moderne Hollandse schilderkunst. Toneelvullende projecties, waar de bandleden onderdeel van uitmaakten, fungeerden als decor voor de voorstellingen. Ook het art work op LP-hoezen en affiches viel op. Dat was van de meesterlijke hand van de Haagse schilder Poen de Wijs wiens werk in die beginperiode nauw verbonden bleef met Flairck.

Tournees door Nederland, Indonesië en Duitsland volgden, evenals concerten met symfonieorkesten in Europa en het Verre Oosten. Uit deze periode stamt de LP ‘Flairck en Orkest’. In 1981 verscheen ook  ‘Circus’, een instrumentale suite rondom het circusgebeuren, hetgeen in het theater uitgroeide tot een boeiend programma. De concerten van Flairck werden muziektheater. De groep ondernam in 1982 een serie concerten in Frankrijk met chansonnier Georges Moustaki. In dat jaar verscheen ‘Moustaki & Flairck’.

De band bleef onverminderd populair in het theatercircuit, maar in haar zoektocht naar meer muzikale vrijheid haalde ze met theatrale producties als ‘Bal Masqué’ (1984) en ‘Encore’ (1985) niet meer de overdonderende publiciteit uit de opstartjaren. Bezettingswisselingen waren het gevolg, maar Erik Visser en Sylvia Houtzager hielden Flairck overeind. Uit 1986 dateert LP/CD ‘Sleight of Hand’, opgenomen in Engeland, geproduceerd door Mike Batt en met medewerking van de Engelse zangeres Maggie Reilly. Met ‘The Emigrant’ uit 1988, met Peter Weekers terug van weggeweest, plaatste de groep zich opnieuw in de schijnwerpers. Dat resulteerde in 1989 in de Gouden Harp, Nederlands hoogste muzikale onderscheiding.

Met de in Nederland, Duitsland en Japan opgenomen live 2CD ‘Alive’ en een reünie-tournee met bijna alle ex-leden vierde Flairck eind 1990 haar twaalfeneenhalf jarig bestaan. Na deze tournee verliet Sylvia Houtzager het gezelschap. Ze trouwde en kreeg twee kinderen om pas in 2013 opnieuw aan te sluiten. In  1992-1993 ondernam Flairck het ambitieuze project ‘De Optocht’. Dit theaterspektakel was gebaseerd op de geschiedenis van het carnaval en de schilderijen van de middeleeuwse schilder Hieronymus Bosch. De voorstelling werd twee jaar lang in Nederland, Japan, Duitsland, Spanje en Griekenland uitgevoerd.

Vanaf 1994 trok Flairck er zo’n 130 keer op uit om ‘Kamers’ op te voeren, een muziektheaterproductie ondersteund door projecties van de schilderijen van de Belgische surrealist René  (ceci n’est pas une pipe) Margritte. Met Erik Visser als enig oorspronkelijk lid, componist en artistiek leider opereerde het gezelschap in wisselende samenstellingen waarin accordeonist Ben van den Berg en fluitisten Annet Visser en Jeroen Goossens belangrijke rollen speelden.

In 1995 trok Flairck voor het eerst naar Chili. De formatie genoot er bekendheid, niet alleen vanwege haar vernieuwend gebruik van de inheemse panfluit en charango, maar tevens omdat –opvallend genoeg voor een instrumentaal muziekgezelschap uit het verre Nederland-  haar muziek geassocieerd was geraakt met protesten tegen en uiteindelijke  val van de Chileense dictatuur in het begin van de negentiger jaren. Het eerste concert van de groep in Santiago werd op nationale Chileense TV uitgezonden en er werd een 2CD van uitgebracht: ‘The Chilean Concerts’.

Najaar 1995/voorjaar 1996 stond in het teken van de voorbereidingen voor een van de grotere producties uit de inmiddels achttienjarige Flairck-historie: ‘De Gouden Eeuw’, een opera-achtig theaterspektakel, met een opvallende rol voor de Pools-Nederlandse zangeres Natalia Rogalski. De voorstelling was geïnspireerd op de tijden waarin de Hollanders zowel in de schilderkunst als op de wereldzeeën de touwen in handen hadden. Een verrassende combi van authentieke 17de eeuwse instrumenten, teksten over de reis van een VOC retourschip en beeldmateriaal van 17de eeuwse Hollandse schilderkunst, met name zeestukken. Deze productie werd in 1996/1997 in Nederland gespeeld en bovendien in Duitsland, Polen, Chili en USA.  

Na haar tweede Chili-tournee in 1997 verbleef Flairck een aantal weken in het zuiden van Chili waar ze de muziek componeerde, uitvoerde en deels opnam voor het audiovisuele spektakel ‘Cuerpos Pintados’ van de Chileense fotograaf Roberto Edwards. Uit deze periode stamt CD ‘Cuerpos Tocados’, muziek zonder instrumenten, uitgevoerd op en met uitsluitend het menselijk lichaam. In de tweede helft van 1997 bereidde Flairck zich voor op ‘Lijf’ ,de jubileumtournee voor haar 20-jarig bestaan. Deze voorstelling werd in 1998 zo’n tachtig maal gespeeld in Nederland. In 1998 schreef Erik Visser met Ben van den Berg de muziek voor ‘De Tijd Affaire’, een grootschalige muziektheaterproductie, opgevoerd in de Jaarbeurs te Utrecht in de winter van 1998.

In 1999 werden voor de twee uur durende vierdelige ‘Symfonie van de Oude Wereld’ musici uit vier uithoeken van Europa aangetrokken. Tot en met het voorjaar van 2001 reisde Flairck met een negenkoppige bezetting (met onder meer cembalo speler Marius Preda, flamencogitarist Eric Vaarzon Morel en uilleann piper Rolf Rosendal) langs 120 Nederlandse theaters in Nederland, België en Duitsland. Tijdens deze tournee werden de 2CD en video ‘Symphony for the Old World’ opgenomen.

Op 8 augustus 2001 ging ‘Circus Jeroen Bosch’ in première. De voorstelling kaderde in het Nederlandse Hieronymus Bosch jaar en het Theaterfestival Boulevard te ’s Hertogenbosch, gevolgd door een tournee van ruim 80 uitvoeringen in Nederland en België. De samenwerking met het acrobatisch theatergezelschap Corpus en het vernuftig gebruik van projecties van de schilderijen van Hieronymus Bosch maakten deze productie tot een opmerkelijk succes binnen het Nederlandse theatercircuit. Daarop  produceerde Erik Visser voor Flairck de eerste DVD getiteld ‘Circus Hieronymus Bosch’, waarin muziek, acrobatiek en projecties van de schilderijen van Bosch tot een geheel werden samengebracht.

De samenwerking tussen Flairck en Corpus werd in 2002/2003 gecontinueerd. In het kader van het 400-jarig bestaan van de oprichting van de Vereenigde Oostindische Compagnie werd in samenwerking met de Zeeuwse Theaterstichting en het Theaterfestival Boulevard de acrobatische volksopera ‘Lucia de Moucheron’ ontwikkeld. Die ging in première op 21 september 2002 in Middelburg, gevolgd door een lange tournee door Nederland en Belgie.

In 2003 werden, voor het eerst in de inmiddels 25-jarige geschiedenis van Flairck, de uitvoerende werkzaamheden voor een periode van twee jaar onderbroken. Erik Visser concentreerde zich op het archiveren van de composities die hij in de afgelopen 25 jaar voor de groep schreef. Zo werden de partituren van ‘Symfonie van de Oude Wereld’, ‘Circus Jeroen Bosch’ en ‘Lucia de Moucheron’ in eigen beheer digitaal en in boekvorm uitgebracht door Flairck.

In november van 2004 zag Erik Visser’s solo-CD ‘Eenmansoptocht / One man Parade’ het daglicht. Tezelfdertijd werd ook gitaarboek ‘Thirteen Guitarsolos’ gepubliceerd. Tot en met zomer 2006 toerde Erik Visser met soloprogramma ‘Eenmansoptocht’ door Nederland (met als gasten afwisselend Herman van Pouderoyen, Dorine Wiersma en Tamara Rumiantsev), Polen (met Ania Faber en haar band), Mexico (met de groep La Mueca en Pablo Ortiz), Nieuw Zeeland en Ierland (met Mary Coughlan) en België (met Wigbert van Lierde).

In 2006 ontstonden plannen voor een Flairck reünie-tournee door Nederland en België. Peter Weekers (fluiten), Judy Schomper (viool), Hans Visser (basgitaar en klassiek gitaar), Annet Visser (fluiten, harp en percussion) en Erik Visser (gitaren), samen met drie danseressen van theatergroep Zenga, verzorgden in 2007 zo’n 70 uitvoeringen. Voorafgaand aan deze tournee bracht Flairck CD oeuvrebox ‘Twee en Twintig’ uit, met alle audio-opnamen van de groep: 22 CD’s in totaal.

In de tweede helft van 2007 bereidde Flairck in vernieuwde samenstelling de eerste voorstelling van haar vierde decennium voor, getiteld ‘Stoomwals’. Hiervoor ontwierp Erik Visser in samenwerking met orgelbouwers fa. Decap uit het Belgische Herentals en het Nederlands Boekorgel Centrum een enorm, op luchtdruk spelend instrument. Dit ‘orchestrion’, bestaande uit zo’n 200 houten pijpen, werd op de ‘Stoomwals’-tournee voortgetrokken door een viermansformatie bestaande uit Erik Visser, het Mexicaanse snarenwonder Pablo Ortiz, de Amerikaanse violiste Elaina Cook en fluitist Jeroen Goossens. De voorstelling werd in 2008 en 2009 zo’n 90 maal gespeeld in Nederland, België, Duitsland en Chili.

Tijdens de ‘Stoomwals’-tournee ontstond op initiatief van gipsy violist Tucsi Basily en Erik Visser een uniek samenwerkingsproject tussen de virtuoze zigeunermusici van de Basily-familie, de musici van Flairck en een aantal instrumentalisten uit binnen- en buitenland. Met een vreemdsoortig instrumentarium verscheen dit 12 koppige ‘wereldorkest’ in 2009 op gerenommeerde festivals, waaronder het Tilburgse Gipsy Festival en het Boulevard Festival van ’s-Hertogenbosch. De eerste theatertournee van ‘Global Orchestra’ vond plaats in het voorjaar van 2010 en werd geprolongeerd in 2011/2012 en 2012/2013 met zo´n 75 voorstellingen in Nederland en Duitsland. Winter 2011 verscheen DVD/CD-box ‘Global Orchestra’, een uitgebreide liveregistratie van de voorstelling.

In het najaar van 2010 ontwikkelden Erik Visser en Pablo Ortiz voor Flairck audiovisueel theaterprogramma  ‘De Veldslag’. Dit ging in februari 2011 van start met Visser en Ortiz in samenwerking met de Finse violiste/zangeres Mirella Pirskanen, de Roemeense cembalonspeler Marius Preda en fluitist Jeroen Goossens. In september 2011 werd ‘De Veldslag’ uitgevoerd in Tokio.

In de loop der jaren produceerde Erik Visser zeven CD’s voor de Ierse zangeres Mary Coughlan:
‘Tired and Emotional’ (1985), ‘Under The Influence’ (1987), ‘Sentimental Killer’ (1992), ‘Love For Sale’ (1993), ‘Live In Galway’ (1995), ‘After The Fall’ (1997) en ‘The House of Ill Repute’ (2008).
In 2013 produceerde hij niet alleen haar achtste CD, maar schreef hij er tevens de muziek voor en speelde   de gitaarpartijen in. Pablo Ortiz werkte in 2013 afwisselend in Mexico en België aan international music recording project ‘Cronofonia’.

In 2013 benaderden Visser en impresario Ruud de Graaf twee Flairck-musici van weleer Sylvia Houtzager en Peter Weekers. In gezamenlijk overleg werd besloten om Flairck’s ‘The Lady’s Back’ tournee 2014/2015 voor te bereiden. Najaar 2013 leidde het hernieuwde contact tussen Visser, Weekers en Houtzager, in samenwerking met Ortiz, tot concerten in Nederland, Chili, Japan en Indonesië, gevolgd door een uitgebreide tournee van 70 data door de Lage Landen in 2014-2015.

Van de huidige bezetting speelde Jeroen Goossens al in Flairck voordat hij in 1996 zijn conservatoriumstudie dwarsfluit  succesvol afsloot. Hij begon op zijn tiende met blokfluit die hij een jaar later inleverde voor dwarsfluit waarmee hij jongste lid werd van Harmonie Constantia in geboorteplaats Ulvenhout. Als 21-jarige dirigeerde hij een jongerenkoor waarvoor hij ook arrangementen schreef. Aan het Brabants Conservatorium in Tilburg van 1991 tot 1996 kreeg hij les van Raymond Delnoye. Tijdens zijn studie speelde hij in meerdere ensembles waaronder  fluitkwartet Volente en specialiseerde hij zich in hedendaagse muziek. In 1994 resulteerde een masterclass bij Wil Offermans in een plek in diens Fluit-Workshop-Ensemble.

Van 2000 tot 2006 trad hij met de Brabantse pop/folkgroep Pater Moeskroen op in theaters, op dorpsfeesten en festivals in Nederland en België. Als ‘fluitomaan’ met interesse in etnische muziek bespeelt hij  blaasinstrumenten van alle windstreken. Een greep: dwarsfluit, piccolo, altfluit, (contra)basfluit, fagot, contrafagot, hobo, klarinet, blokfluit, panfluit, bamboefluiten, quena, sampoña, tinwhistles, traverso, didgeridoos en melkflessen. Bij de Nieuwe Veste in Breda is hij fluitdocent en leider van een dwarsfluitensemble. Zijn dwarsfluit bouwde hij zelf in samenwerking met Harry van Ekert.

Pablo Ortiz maakt sinds eind 2007 vast deel uit van Flairck. De Mexicaanse gitarist zag zijn eerste levenslicht in Morelia. Zijn wieg was de gitaarkoffer van vader Joaquin die hem de kneepjes van de gitaar bijbracht. Al jong vergezelde hij zijn vader tijdens tournees en repetities van zijn muziek- en theatergezelschap La Mueca. Vanaf zijn tiende toerde hij door Mexico, Cuba, Frankrijk, Duitsland, Tsjechië en Spanje. Eind 1996 vestigde hij zich in Tsjechië om aan het Conservatorium van Praag klassiek gitaar en compositie te studeren in combinatie met optredens. In 1999 nam hij met zijn ensemble Ad Libitum een album op met eigen composities. In 2001 ontmoette hij Erik Visser in Praag en smeedden ze plannen voor samenwerking met La Mueca.

Van 2002 tot 2006 studeerde hij aan het Superieur Conservatorium Manuel Castillo in het Spaanse Sevilla, waar hij zijn master in compositie behaalde. Zomer 2005 bracht hij door bij Erik Visser in Nederland waar ze samen schreven en arrangeerden voor ‘La Procesión’,  een prestigieuze muziektheatertour die ze later in 2005 ondernamen met La Mueca door Mexico.

Nadat hij in 2006 verhuisde van het Spaanse Sevilla naar het Belgische Gent verdiepte zich de samenwerking  met Erik Visser en sinds winter 2007 speelt Pablo Ortiz in Flairck akoestische basgitaar, 10-snarige klassieke gitaar, de Mexicaanse jarana en guitaron. Ook programmeerde en bediende hij het grote, op luchtdruk spelende orchestrion met 200 houten orgelpijpen en een automatisch spelende accordeon en componeerde en arrangeerde muziek voor Flairck en haar samenwerkingspartners.

Joris Vanvinckenroye drukt sinds enkele jaren niet alleen als contrabassist met inventief gebruik van loopsamples, maar ook als componist en arrangeur een eigen stempel op Flairck. Nadat hij op contrabas afstudeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen, bezielde hij samen met zijn broers  Troissoeur. Hiermee gaf hij tussen 2000 en 2007 een 400-tal concerten in binnen- en buitenland en nam enkele CD’s op die uitkwamen op Emi. Troissoeur werkte samen met artiesten als Sandy Dillon, Daniel B en Satoshi Takeishi en is inmiddels een tweede leven begonnen. In 2002 richtte hij Aranis op, een eigenzinnige, akoestische, instrumentale avant-folk kamermuziekgroep die zes full albums uitbracht. Aranis speelde meer dan driehonderd concerten in België, Nederland, Duitsland, Polen, Tsechië, Frankrijk, Portugal, Zweden, Japan, UK en USA, werd in 2007 bekroond met de Jeugd en Muziekprijs voor Kamermuziek en de Klara Tandemtrofee en hield rond de jaarwisseling 2019/2020 op te bestaan.

Sinds 2007 werkt hij via zijn soloproject BASta! als componist en contrabassist mee aan multidisciplinaire producties, waaronder ‘Antipode’ (2009/2011) en ‘If A then C’ (2014) van Retina Dance Company, alsook ‘Gehoornde Man’ (vanaf 2009) en ‘Ongekende Evidenties’ (vanaf 2015) van Compagnie Rode Boom. Met deze producties speelde hij op festivals in Europa. In 2009 bracht hij BASta!-solo-CD ‘Cycle’ uit. Daarnaast werkte hij mee aan opnames en projecten van de Vlaamse violist en componist Wouter Vandenabeele, waaronder ‘Chansons pour le fin d’un jour’ en wereldmuziekorkest Olla Vogala en aan ‘Adana’ (2015), een productie van Muziekpublique.  

 Zhazira Ukeyeva uit Kazachstan begon op haar zesde aan viool op een muziekschool voor begaafde kinderen in Almaty. In haar jeugd toonde ze zich een gedreven violiste tijdens concerten, concoursen en festivals. Buiten Kazachstan maakte ze naam in 2005 toen ze haar eerste prijs won op een internationaal vioolconcours in Italië. Een jaar later soleerde ze in het Stedelijk Symfonisch Orkest met het vioolconcerto in D dur van Tsjaikovski.

Haar besluit om voor vervolgstudies Europa in te trekken bracht haar naar Koninklijk Conservatorium Gent. Daar kreeg ze les van Michael Bezverkhni, Michael Kugel en Alessandro Moccia en werd ze op haar master-examen bekroond als beste strijker van haar jaar. Behalve in Flairck trad en treedt ze op als soliste, in kamermuziekensembles en symfonische orkesten in Kazachstan, Europa en USA.

Anouk Sanczuk (België) sloot in 2019 aan bij Flairck om er symbiotische duels aan te gaan met Zhazira Ukeyeva en zij samen met het mannelijke smaldeel. Ze speelt viool vanaf haar vierde en belandde op haar twaalfde in het Kinderorkest van Vlaanderen. Begeesterd door folk richtte ze Falafel op, een formatie waarmee ze in 2007 de Balrally bij Boombal en Muziekmozaïek won. In 2009 ontstond Broes, het jaar erna  door Folkroddels verkozen tot beste nieuwkomer en in 2013 winnaar van Dranouter Rootsrally. Tournees volgden door Wit-Rusland (2013), China (2013, 2014) en Hongkong (2014). Tevens maakte ze deel uit van The Ghent Folk Violin Project (GFVP) onder leiding van Wouter Vandenabeele, ondertussen omgedoopt tot Liqa en vormt ze nog altijd de helft van Duo Schepper-Sanczuk.  

Interesse in jazz naast folk bracht haar in 2011 bij docent jazzviool Françoise Derissen van het Conservatoire Royal de Bruxelles. In 2015 stroomde ze door naar Conservatorium Artez in Arnhem waar ze in 2018 haar Jazz- & Pop-master behaalde bij Michael Gustorff en Jasper LeClerq. Dankzij een Erasmus-beurs kon ze naar de Didier Lockwoodschool in het Franse Damarie‐Les‐Lys. Ze is een veel gevraagd violiste voor studio-opnames en concerten met grote artiesten in België en daarbuiten. Ze doceert bij  Muziekpublique in Brussel en de Stedelijke Academie in Genk.

In beeld & geluid

MAALTIJDEN & OVERNACHTINGEN IN

Fletcher Hotel-Restaurant Boschoord

  • Lunch voorafgaand aan GUO-middagconcert?
  • Diner na GUO-middagconcert?
  • Overnachting met ontbijt?

Digitale ticketreservering?

Check onze ticketshop.
GUO rekent 0 (= NUL!) euro toeslag bij ticketreservering!
Parkeren bij GUO-concertlocatie Boschoord is gratis!